Właśnie skończyłam czytać trylogię o przygodach Ludzi Lodu i rodzinie czarnoksiężnika, a po policzkach płyną mi łzy. Czuję się wypełniona po brzegi ich niesamowitymi przygodami, lecz zarazem odczuwam w głębi duszy pustkę. Wiem, że nic jej nie wypełni. Przez ponad rok byłam z nimi związana i teraz czuję się, jakby coś umarło. Coś wspaniałego. Cząstka mnie. Nie myślałam, że aż tak można się przywiązać do książki. Ale tez się nie dziwię.
A więc to koniec. Szkoda. Nigdy nie zapomnę Ludzi Lodu i rodziny czarnoksiężnika. Na zawsze w mej pamięci <3